موجود شده است ، آيا همهء اجزاء و پديده‌هاى جهان طبيعت مشمول قانون « هيچ موجودى معدوم نمىشود و هيچ معدومى موجود نمىشود » بوده و خود يا روح يا شخصيت يا من است كه فقط از قانون مزبور استثناء شده است ، يعنى با اين كه بوجود آمده است ، معدوم مىگردد ، اين حيات و شخصيت بوجود آمده به جهت ارتكاب گناهان آلوده مىشود و از شايستگى ورود در جاذبهء كمال كه پايانش جاذبهء لقاء اللَّه ( ديدار خدا ) است ، ساقط مىگردد . هيچ چاره اى براى جلوگيرى از اين سقوط وجود ندارد مگر پاك ساختن حيات و شخصيت كه جز با جبران آن تباهىها كه بر حيات مردم وارد آورده است و جز بوسيلهء توبه كه پاكسازى درون است ، امكانپذير نمىباشد . آيات قرآنى كه دستور به توبه مىدهد در موارد متعددى آمده است . اين آيات را مىتوان به گروه هائى متنوع تقسيم كرد از آن جمله : گروه يكم - به جهت اهميت پديدهء توبه كه عبارتست از تجديد رابطه ميان انسان و خدا ، در چند مورد خداوند خود را با كلمهء تواب توصيف فرموده است از آن جمله : * ( فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّه ) * ( 1 ) ( قطعاً خدا است كه حتماً پذيرندهء توبه و مهربان است . * ( رَبَّنا وَاجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ ) * ( 2 ) پروردگارا ( ( قطعاً توئى پذيرندهء توبه و مهربان ) * ( إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ ) * ( 3 ) ( و منم پذيرندهء توبه و مهربان ) * ( وَلَوْ لا فَضْلُ الله ) * ( 4 ) ( و قطعاً خداوند پذيرندهء توبه و حكيم است ) در اين آيات در اغلب موارد پس از كلمهء تواب ، كلمه رحيم آمده

--> ( 1 ) البقرة آيه 37 و 54 و التوبه 104 و 118 ( 2 ) البقرة 128 ( 3 ) البقرة آيه 163 ( 4 ) النور آيهء 10